گفتار در توجه رايات وافر الفراغ به قشلاق آخر قراباغ « 1 » ( 212 - ر ) رِحْلَةَ الشِّتاءِ وَ الصَّيْفِ [ 106 / 2 ] بلا مزاحمة القناء و السيف ، از جملهء نعمىست كه حضرت خالق المنّ و الاحسان ، ساكنان حرم محترم خود را بدان « 2 » ممنون گردانيده است و طايفهء قريش را كه به كرامت شمايل اكرم قبايل‌اند بر سر آن خوان « 3 » عيش هنى « 4 » نشانيده . و فى الواقع بر حسب تجارب ، معلوم اين ضعيف گشت كه جماعتى كه [ در فصول ] سال معوّد به انتقال شده‌اند ، ايشان را نعمتى « 5 » كرامت شده كه ساكنان بلاد و متوطّنان ديار را حاصل نيست ، از جمله اكثر اوقات از اعتدال هوا در راحت و از شرّ اهويهء « 6 » متعفّنه در استراحت‌اند . چون فرّاش قدرت اطنبهء اشعهء [ خيمهء ] خورشيد را راست كشيد و ضيف « 7 » صيف از راه هوا گرم رسيده در منزل خاك جاى گرفت ، در سبزه‌زارهاى خرّم و چمنهاى رشك ارم خيمه و « 8 » خرگاه برافراختند . هر ساعتى از سلسبيل سلسالى شرابى و از عين طهورى گوارنده آبى مىنوشند .

--> ( 1 ) . P : عنوان را بياض گذارده است . ( 2 ) . F : نمودار ابدان ؛ P : عوا را . ( 3 ) . PF : خان . ( 4 ) . F : هستى . ( 5 ) . P : نعمت . ( 6 ) . F : هواى . ( 7 ) . F : صنف . ( 8 ) . F : در .